Toen Aviola en ik onlangs genoten
van een wijntje, vroeg ze mij een column te schrijven over vrouwenpower; het onderwerp van mijn volgende boek. En
voor dat ik er erg in had, klonken we er enthousiast op. Leve de vrouw! En we schonken nog eens in. Toen ze een
blokje kaas sneed, dacht ik wel even: weet ze wel waar ze aan begint?
Ik vraag me namelijk in alle eerlijkheid af of jullie als lezers niet gelijk op mij afknappen als jullie straks
weten waarom ik überhaupt over vrouwen ging schrijven. Of als jullie ontdekken dat ik als voorvechtster van
vrouwenpower al maandenlang vriendinnen verwaarloos, een hekel heb aan onverwachts koffiebezoek, zelden de behoefte
voel om eindeloos te bellen en me er liever vanaf maak met een snel mailtje. Maar wellicht herken je het wel. Want
hoeveel vriendinnen bekennen mij niet hetzelfde als we een avond met wijn bij elkaar
kruipen?
Dan komen er schuldgevoelens
boven tafel over het gebrek aan tijd, voor onszelf, kinderen en geliefden. De een bekent dat ze zoekt naar de
liefde die ooit overvloedig leek en nu onvindbaar is. Anderen klagen over carrières die niet lekker lopen in banen
die nooit zijn geambieerd. Er worden dromen achterna gerend, alsof we kinderen zijn die met een netje achter
vlinders aanhollen die door de onhandige pogingen telkens weer ontsnappen.
En weer anderen zijn allang
gestopt met hollen en hebben zich thuis opgesloten om met de benen op de bank te kijken hoe anderen hun leven
leiden.
Vrouwenpower
En toch zei ik ja. Want ik weet ook dat de wereld wacht op vrouwenpower. De vorige
eeuw was de bloedigste ooit en de cijfers worden er niet beter op. Ik wil laten zien dat vrouwen de bedding zijn.
En dat een rivier alleen maar buiten zijn oevers kan treden als de oever te zwak is.
We weten nauwelijks meer hoe
machtig vrouwen vroeger waren. In de beroemde tempel van Jeruzalem is naast Jahweh eeuwenlang een godin aanbeden,
Asjera. Of neem de Egyptische godin Isis, voor wie er zelfs in 200 na Christus nog tempels waren in Rome, Londen en
Parijs; de stad die ooit Par Isis heette. Met het wegsnijden van de vrouwelijke kant van God uit de geschriften
kelderde ook het aanzien van de vrouw in de samenleving. Niet alleen God werd mannelijk, de hele maatschappij ging
draaien om mannelijke waarden. Waardoor we nu geloven dat succes betekent dat we een topfunctie hebben in het
bedrijfsleven.
Of er verandering op komst is,
ligt aan ons. Zijn wij bereid om met opgeheven hoofd en wapperende rokken een nieuwe toekomst binnen te stappen.
Willen we alles waar we tot nu toe in geloofden, in twijfel brengen? Durven we eerlijk te kijken naar onszelf, onze
geliefden, kinderen en vriendinnen? Ons werk, de hypotheek, zelfs ons make-up tasje? Willen we de consequenties
dragen? Ik besloot om het wel te doen. En daarom klonk ik nog eens met Aviola. En vanaf nu doe ik dat graag met
jou.
Christine Pannebakker publiceerde in 1994 Singles, het boek beleefde drie keer een herdruk. Met Wie
ben ik kreeg ze echt vleugels. Deze persoonlijke zoektocht inspireerde lezers om antwoorden te vinden en
daarmee hun eigen leven te creëren. Wie ben ik bereikte de 25ste plek van de Libris top 100 Best Verkocht over
1997. En kreeg een vervolg in Wie ben ik-dagen met lezingen en workshops. Na een oproep in het tijdschrift
Margriet kwamen er 15.000 reacties binnen van lezeressen die een dag wilden meemaken. Met dit blad maakte ze
ook twee jaar lang De Spirituele Margriet.
Na het succes van Wie ben
ik volgde het Wie ben ik-werkboek en Wie ben ik-in de liefde het liefdesdagboek dat ze samen met haar
geliefde Geert Kimpen in het jaar 2000 publiceerde
en dat binnen een maand een tweede druk opleverde. In datzelfde jaar volgde Vrouw en geld, een actieplan voor
financiële vrijheid dat ze schreef met Europees Moneycoach Bodo Schafer.Hierna werkte ze een paar
jaar vooral voor bladen. Ze vloog voor Miljonair naar de meest luxe oorden in de wereld, schreef voor
glossy's als Villa d'Arte, stond mee aan de wieg van Kidsweek en had bijzondere ontmoetingen voor het
tijdschrift van de Nieuw-Nederlandse vrouw Sen.
Op tweede kerstdag 2002
werd ze moeder van dochtertje Zonneke. De inspiratiebron om de wereld rond te reizen op zoek naar antwoord op
de vragen: wie wil ik zijn als moeder en wat wil ik voor mijn kind? Het gezin vloog van Amerika naar Afrika
en van Israel naar Finland. Ze beklommen de Mozes-berg in Egypte en doken in de spelonken van kathedralen in
Chartres. Terwijl Geert onderweg werkte aan zijn roman De Kabbalist, ontmoette Christine mensen die antwoord
gaven op haar vragen, dook ze in de nieuwste onderzoeken en leerde van de kinderen om haar heen. Het
resulteerde na een paar jaar intensief onderzoek in haar boek Het mama masterplan.
Recent verscheen
van haar hand het boek Vrouwen Power