Tweet

3 juli 2011
denken een afwijking

Het denken, een afwijking

Het denkvermogen de
oorzaak van problemen

Anja Oldegberts

  geeft workshops met de nadruk op
het ervaren van ‘wie ben ik in dit moment’

De wereld waarin wij leven ziet de denkende mens als het glorieuze eindproduct in de evolutie. Er wordt algemeen beweerd dat onze buitengewone Intelligentie ruimschoots die van de rest van de natuur overstijgt. Wetenschappers en filosofen hebben geen slotconclusie over wat denken precies inhoudt, wel zijn ze het erover eens dat het vermogen om problemen op te lossen een belangrijk onderdeel van denken is.

Om me heen kijkend en heel dichtbij ben ik er zeker van dat  ons zo geroemde denken geen bijzonderheid is, maar een fatale afwijking een fout in de natuur. Alle problemen in de wereld en al het lijden, zowel collectief als individueel, worden niet verholpen maar veroorzaakt door Het Denken.

Kijk naar de gevolgen van ontbossing, het leegroven van de zeeën en de uitstoot van giftige gassen: klimaatverandering, het uitsterven van diersoorten, van planten en bomen.

Veroorzaker van problemen

Niet alleen is Het Denken de veroorzaker van problemen in de natuur, ook is het de veroorzaker van onze eigen problemen. Datgene wat we onder invloed van Het Denken gemaakt hebben en alle verworven kennis resulteert uiteindelijk niet in dat gevoel van welzijn en veiligheid waarnaar we steeds op zoek zijn. De onveiligheid door roofzucht, terrorisme en de dreiging van rampen
door het uitbuiten en vervuilen van de aarde lijkt zelfs, ondanks onze kennis, nooit zo groot geweest als nu. Om ons veiliger te kunnen voelen hebben we driedubbele sloten, alarmbeveiligingen, camerabewaking, bodyguards en wapens nodig.

Wat we door middel van Het Denken hebben bereikt, is de erfenis van het verlangen naar ‘meer, groter, aangenamer en langduriger’. Het Denken wil nooit hier zijn, behalve onder voorwaarden; het wil altijd daar zijn, ergens in de toekomst.

Soms is er even de euforie als het doel is behaald of als de wens is gerealiseerd. Een kortstondige blijheid die al snel weer omslaat in onvrede.

Succes en applaus zijn aangenaam bevestigend maar meestal van korte duur of moeilijk te handhaven. Werd je gisteren nog de hemel in geprezen, vandaag zit er alweer een ander op je plaats. En steeds na die verre fantastische reis, komen we toch gewoon weer thuis waar de droomauto die voor de deur staat, alweer oud is.

We hopen dat het leven er morgen, volgend jaar of over vijf jaar beter uit zal zien of dat angsten, depressies en onvrede in de toekomst ineens en uit zichzelf zullen verdwijnen.

Ik werd eenentwintig. Hoewel volwassen, leek de zeggenschap over mijzelf niet ineens vanzelfsprekend. Ik zag nog steeds afkeuring om wie ik was en om hoe ik deed. Ik voelde verzet hiertegen, maar niet de kracht om dat kenbaar te maken.

Angst

Toen mijn buurvrouw aan een hartstilstand overleed realiseerde ik me geschrokken dat ook ik zomaar dood kon gaan en dat terwijl ik het geluk nog niet gevonden had. De angst voor een plotselinge dood was er vanaf dat moment dagelijks en er kwamen steeds meer angsten bij. Fobieën. Mijn leven bestond uit angst voor de angst.

Af en toe was er een periode waarop de angsten leken te zijn verdwenen, maar ze kwamen terug. Ik bleef me een vreemde voelen in de volwassen wereld waarin iedereen zich zo gemakkelijk leek te bewegen. De tegenstrijdigheden en de hypocrisie maakten me verward.

Op mijn drieëndertigste besloot ik dat ik niet langer wilde leven. Was de angst voor de dood er intussen verdwenen, nu wilde ik zelf niet meer. Ik overwoog een aantal mogelijkheden en koos de meest effectieve: voor de trein gaan liggen.

Ik zag hoe ik ging liggen, voorover met mijn hals en polsen op de rails. Ik voelde  hoe de trein mij onthoofdde en hoe ik daar lag, levenloos, hoofd en handen los van het lichaam. De dood voelde goed en definitief. Zo zou ik het gaan doen, morgen.

Ontspanning

Met dit vaste voornemen viel ik ontspannen in slaap. ’s Ochtends werd ik wakker in een milde rust. Verbaasd merkte ik dat de behoefte aan zelfmoord er niet meer was.

Door mijn definitieve besluit om uit het leven te stappen, maar vooral door de manier waarop ik het zou doen haarscherp voor me te zien, had ik in feite al een eind aan mijn leven gemaakt. Deze keer beleefde ik mijn dieptepunt zonder te vluchten.

Vanaf hier begon de zoektocht naar wie ik eigenlijk was. Mijn motivatie was groot, want wat had ik nog te verliezen?

Gerelateerde onderwerpen:
Creativiteit en flexibiliteit – lenig denken
gedachtepatronen doorbreken
Modieuze Breinen
Geweldloos communiceren of geweldvol communiceren
mindfulness

Even voorstellen: Anja Oldegberts

Anja Oldegberts werd geboren in Enschede. Ze sloot daar aan de Sociale Academie de opleiding sociaal cultureel werk af. De studie voor Gestalttherapeut daarna, beëindigde ze vroegtijdig. In diezelfde tijd kreeg ze een diep inzicht in haar zoeken naar ‘wie ben ik eigenlijk? Ze vond het antwoord op deze vraag.

Dit ingrijpende inzicht veranderde haar leven volkomen. Een opleiding om de mens inzicht in zichzelf te laten krijgen was niet meer nodig. Ze wist nu uit zichzelf wat er voor nodig was om jezelf te zijn. Na het inzicht in 1982 geeft ze workshops met de nadruk op het ervaren van ‘wie ben ik in dit moment’.

Enkele jaren geleden verhuisde ze naar het platteland, waar ze leeft te midden van rust en natuur.

 
Het Denken, een afwijking
Anja Oldegberts

S: www.zelfkennis.info

artikel van auteur:
Het denken, een afwijking

bron:  www.menscentraal.nl