12 maart 2007
Column Calimero effect

Het 'Calimero' effect
Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk

Marja Ruijterman

zelfstandig trainer & coach

Ken je ‘m nog, dat kleine kuikentje? ‘Zij zijn groot en ik is klein en dat is niet eerlijk!’ Wie voelt niet af en toe het ‘Calimero’ effect? Als redelijk denkend mens lijkt het of we dit station zijn gepasseerd, maar af en toe kan het de kop weer opsteken. Sommige mensen of situaties maken het weer los. Net als je denkt dat je nu wel volwassen bent en stevig in je schoenen staat.

Je zit voor een sollicitatiecommissie van een aantal mensen of iemand lijkt op je vader of een leraar, waardoor je je ineens weer een klein meisje of jongetje voelt. Iemand vertelde laatst dat tijdens een gesprek een collega haar wenkbrauw optrok. Dat was alles, maar toch reageerde hij als een puber. Natuurlijk laat je je niet kennen en we hebben allemaal zo onze manieren gevonden hoe er mee om te gaan. De één doet stoer of arrogant en de ander duikt weg of begint te giechelen.

Hoe pas je het principe van gelijkwaardigheid toe?

Het is heel eenvoudig, niets ingewikkelds en binnen een seconde te doen. De eerste keer dat ik als vrouw met een bedrijf naar een bedrijf ging, had ik me keurig in een pakje gehesen en zat in de gang te wachten tot ik binnen werd geroepen. Ik voelde me als ‘kleine’ Marja die de grote wereld induikt. Enkele seconden voor ik binnenstapte bedacht ik me dat dit helemaal mis ging. Ik besloot ter plekke dat ik een vrouw met een bedrijf was en een prachtig aanbod had. Mijn houding veranderde in een volwassen houding en op het moment dat ik de man zag, kon ik hem ontspannen een stevige hand geven. Het is een kwestie van bewustzijn. Binnen een seconde gepiept.

Peter was leidinggevende over 10 medewerkers. Hij had het gevoel dat hij niet geschikt was voor dit werk. Het idee dat hij leidinggevende was had zich nog niet in hem geworteld. Hij was altijd bang dat men hem zou ‘overrulen’. Hij voelde zich niet ook op z’n gemak bij zijn leidinggevende. Volgens hem een autoritaire man. Als hij een gesprek had met de man, voelde hij zich kleintjes en zwak.

We hebben gekeken naar de houding waarop hij bij hem zat tijdens het gesprek. Een beetje uitgezakt en lage schouders. Ook keken we naar zijn gedachten op dat moment. “Hij is veel krachtiger dan ik, hij doorziet mij!” Zijn adem zat zowat in zijn keel en zijn uitstraling was minimaal.

Wat kun je doen als je dit herkend?

Ga goed zitten, stevig met de billen op de stoel en benen op de grond. Stap in het bewustzijn van gelijkwaardigheid. Dat is eenvoudiger dan je denkt. Denk en voel jezelf gelijkwaardig. Kijk de ander recht in de ogen. Mogelijk effect in het begin: trillende knieën en het koude zweet. Laat maar komen, geeft niets en het hoort erbij. Hou vol en ga er vanuit: “Ik kan dit aan, ik ben gelijkwaardig en de ander ook.”

Blijf rustig in, - en uitademen. Als je wat zegt, zeg het op de uitademing, dan adem je de spanning het lichaam uit.

Het is geen truc, maar een snelle methode om te komen bij wie je werkelijk bent. Ontspannen en waard om er te zijn.
Binnen twee maanden vond Peter een baan als leidinggevende van 25 medewerkers en hij doet dat met veel plezier.

De andere kant kan ook. Het ‘ik is groot en zij zijn klein’, gevoel.
Je praat met iemand en opeens voel je je superieur. De ander maakt zich kleiner dan jij en kijkt tegen je op. De valkuil is dat je het prettig vindt en het streelt je ego. Dat kan compensatie zijn voor je minderwaardig voelen.
Er is weinig voor nodig om de ander te doen groeien tot normale, gelijkwaardige proporties. Zie hem als gelijkwaardig en reageer niet op klein gedrag. Neem hem/haar serieus. Je ziet de ander voor je ogen bijtrekken. Gelijkwaardigheid is je zelf en de ander als volwaardig zien. Zoals jullie werkelijk zijn.

Ik was een jonge vrouw van 18 en klein van stuk. Men had de neiging om me over mijn hoofd te aaien en te zeggen: Ach gut, die Marja, wat een schatje. Lief natuurlijk, maar funest voor mijn zelfrespect. Tot iemand eens met me praatte als volwassene tot volwassene. Ze deed niets bijzonders, behalve dat ze me serieus nam. Ik voelde me ter plekke groeien.

Nog even op een rij:

• De intentie hebben gelijkwaardig te zijn. Je neemt het besluit: Ik ben gelijkwaardig en de ander ook. (wat niet wil zeggen dat je ook hetzelfde bent. Ieder mens is uniek!)
• Je verandert je houding van klein naar stevig.
• Je ademt rustig in en uit en helemaal naar de buik toe.
• Je kijkt de ander rustig aan. Als je ontwenningsverschijnselen voelt, zoals zweten, knikkende knieën: laat maar komen, het hoort erbij.
• Je begint te spreken op de uitademing.
• Als je ‘Calimero’ er uitblaast, blijf jij zelf over, de enige echte, en dat voelt zò goed.

Boektip: Niet durven, toch doen. Susan Jeffers

 Even voorstellen: Marja Ruijterman

Marja Ruijterman is vanaf 1993 zelfstandig trainer en coach. Zij geeft trainingen op het gebied van stress/burnout- preventie, communicatie en presentatie. Ook geeft zij lezingen met als titel: Beziel je leven! Beziel je leven wil zeggen: geef het glans! Haal er uit wat er uit te halen valt! Neem niets vanzelfsprekend. Spring het diepe in en durf het leven ten volle te leven!

E: Marja Ruijterman
S: www.marjaruijterman.nl

artikelen van auteur:
40. Se kenne van me segge wat se wille
30. de hoogleraar en de vuilnisophaler
23. Calimero effect
21. Wat doe je me aan?
17. Lopen in Suriname
14. Stap eens in een nieuw bewustzijn
12. Sfeermakers
10. Waar blijft de tijd?

bron: www.menscentraal.nl