14 maart 2005
column balans werk/privé
Balans tussen werk en
privé
Fiona de Vos
Method Coaching
Laatst had ik weer iemand die
worstelt met het vinden van een juiste balans tussen werk
en privé. Dan realiseer ik me opeens weer hoe ontzettend
veel dat als probleem genoemd wordt. Het is duidelijk
iets waar heel veel mensen geen antwoord op hebben. Een
goede reden om er op deze plaats eens uitvoerig naar te
kijken. Niet dat ik nou direct een pasklaar antwoord heb,
maar ik kan u wel vertellen welke rode draden mij
opgevallen zijn in al die gesprekken die ik er de
afgelopen jaren over gevoerd heb.
Wat allereerst opvalt, is dat het
probleem zich voordoet bij zowel mannen als vrouwen. Voor
zover ik kan beoordelen, hebben beide geslachten er in
dezelfde mate last van. Het is dus zeker niet typisch een
‘vrouwending’! Wel wordt het probleem vaker genoemd door
mensen die fulltime werken en veel minder door mensen die
een parttime baan hebben.
Het belangrijkste dat ik ontdekt heb
over het probleem, is waarschijnlijk dat de balans
doorslaat in de richting van het werk ten koste gaat van
de privé-sfeer. De privé-sfeer is overigens niet altijd
het gezin; ook mensen zonder partner en/of kinderen
klagen wel eens over een gebrek aan balans tussen werk en
privé. Ze komen dan te weinig toe aan de dingen die ze
buiten het werk om ook nog leuk en belangrijk vinden,
zoals familie en vrienden, hobby, reizen en sport. Maar
ook voor die mensen geldt dus, dat de balans teveel
doorslaat naar de kant van het werk toe. Ik hoor nooit
iemand klagen dat ze teveel opgeslokt worden door het
gezin of andere privé-aspecten. Een gebrek aan balans
tussen werk en privé betekent dus eigenlijk dat het werk
je teveel in beslag neemt.
Waarom laten mensen het zo
stelselmatig gebeuren dat ze zich op laten slokken door
hun baan of hun bedrijf? Kennelijk is het moeilijk om op
te houden met werken op gezette tijden. Dan worden er
overuren gemaakt, of mensen nemen werk mee naar huis en
gaan daar gewoon verder waar ze op de zaak gebleven
waren. Of er vallen vakanties in het water doordat de
harde werker in het gezin (of vriendenclub) weer
onverwacht belangrijke dingen te doen heeft. Of er worden
uitvoeringen, optredens, verjaardagen, dilpomazwemmen of
andere hoogtepunten uit kinderlevens gemist doordat er
opeens toch iets van het werk dringend voor moet
gaan.
Kennelijk is de neiging om prioriteit
te geven aan belangrijke werkdingen boven belangrijke
privé-dingen onder grote groepen van de beroepsbevolking
heel sterk. Terwijl ze desgevraagd het één (werk) niet
per se belangrijker zeggen te vinden dan het ander
(privé). Integendeel, de meeste mensen beseffen heel goed
dat privé belangrijker is dan werk. Werken is een middel
tot een doel, namelijk een prettig leven kunnen leiden.
Het zou kunnen zijn, dat het doel (prettig leven voor
jezelf en degenen die afhankelijk van je zijn) zó
belangrijk is, dat het middel (betaald werk verrichten)
daardoor bijna net zo belangrijk gaat worden. De druk om
thuis het schip drijvend te houden is zo groot, dat
mensen massaal te ver gaan in het inbouwen van
veiligheidsmarges.
Dat zou zeker een deel van de
verklaring kunnen zijn. Maar ik denk dat er nog een
andere drijfveer actief is bij de meeste slachtoffers van
disbalans tussen werk en privé. En dat is dat we in deze
cultuur vanaf onze prilste jeugd geprogrammeerd worden om
reactief te zijn. Vanaf de vroege jeugd krijgen we
opdrachten en taken. Als we ons daar goed van kwijten,
worden we beloond. Doen we niet wat er gezegd wordt dat
we moeten doen, dan falen we en krijgen we straf. Eenmaal
ingesleten gedrag is als software die zonder haperen
blijft draaien als je het eenmaal goed geïnstalleerd
hebt. Gelukkig is het nooit te laat om de harde schijf
eens flink op te schonen en programma’s die je niet
helpen om een compleet mens te zijn, te verwijderen. Het
besef dat je iets doet (te veel te vaak werken) wat je
eigenlijk niet wilt, is een eerste belangrijke stap op
weg naar een betere balans. En dan op zoek naar de
delete-knop.
Gepubliceerd in Rotterdams
Dagblad.
Even voorstellen: Fiona de
Vos
|
|
|
Drs. Fiona
L. de Vos is degene die Method
Coaching ontwikkelde en uitbouwde
tot de solide werkwijze die het
vandaag de dag is. Zij heeft haar
sporen verdiend in het
bedrijfsleven, waar ze jarenlang
diverse commerciële directiefuncties
uitoefende. Een tiental jaar geleden
maakte ze kennis met de management
filosoof Eli Goldratt, zowel in
persoon als in theorie en methode
(TOC en TP). De elegantie en
doeltreffendheid van zowel de
theorie als de methode bewezen zich
op overtuigende wijze in de
bedrijfsmatige toepassing. Het lag
daarom voor de hand om dezelfde
methode te gebruiken bij coaching,
met dezelfde snelle, blijvende en
indrukwekkende resultaten.
Iedere week schrijft Fiona de Vos een
column in het Rotterdams Dagblad
(zaterdag editie, katern Stijl van
Leven) over coaching.
Daarnaast schreef ze samen met de arts
Ton van Gelder een reeks boeken en
publicaties over gezondheid,
persoonlijke groei, opvoeden en
leiderschap. De werkzame combinatie van
‘harde’ no-nonsense benaderingen uit
het bedrijfsleven met ‘zachte’
technieken uit de Taoïstische en
Boeddhistische tradities, ziet ze als
haar belangrijkste bijdrage tot
dusver.
De uitdaging voor de toekomst is om bij
te dragen aan de kennisvorming over de
relatie tussen strategie en HRM. Bij
alle toepassingsgebieden van TOC
(prodcutie, distributie,
voorraadbeheer, marketing,
projectmanagement en supply chain
management), ontbreekt een solide
theorie en toepassing op het gebied van
HRM. Het doel voor de komende jaren is
om in die leemte te voorzien.
Meetbaarheid, herhaalbaarheid en
verifieerbaarheid van resultaten zijn
daarbij essentieel.
S: www.methodcoaching.com
E: Contact met Fiona de Vos
click hier
>>>
|
|
Alle
belangrijke doorbraken waren breuken met het
oude gedachtegoed
Thomas
Kuhn
|
| 
