6 oktober 2004
column mens centraal
De mens centraal?
Echt?
Wim Drost
Directeur van het
Ontwikkelcentrum
Hebt u wel eens in een ziekenhuis gelegen?
En wat vond u ervan? Natuurlijk wordt de herinnering die u aan
de opname hebt sterk bepaald door het resultaat van de
behandeling. Het maakt nogal uit of je voor een bevalling het
ziekenhuis in gaat en je later met een prachtige zoon of
dochter weer thuis komt of dat je voor een openhartoperatie
wordt opgenomen die niet geheel gelukt
is.
Afgelopen jaar heb ik twee keer in het
ziekenhuis gelegen. De laatste keer lag er een man naast me die
een huidtransplantatie had ondergaan. Geen cosmetische reden
maar door een medische fout was de transplantatie van huid op
zijn bovenbeen nodig. Gelukkig ging de genezing voorspoedig,
maar door die medische fout had hij wel blijvend letsel
opgelopen! Nu zou je denken dat de man hevig gefrustreerd zou
zijn, maar niets was minder waar. Hij was - om het zo te zeggen
- het zonnetje van de zaal en sprak vrijuit met doktoren en
verplegend personeel over wat hem was overkomen. Fantastisch om
zo iemand als ‘buurman’ te hebben, vooral in tijden dat je zelf
niet zo in vorm bent.
Je zou denken dat in een ziekenhuis ‘de
mens centraal staat’. Dat is echter niet zo en dat kan ook
niet. Iedere werknemer in een ziekenhuis heeft een eigen
toegevoegde waarde en komt in een beperkt aantal protocollen
voor. Het lichaam is verdeeld in gebieden en ieder gebied kent
een specialisme en zo’n specialist waagt het niet zich met het
gebied van een collega bezig te houden. Zo vroeg ik de chirurg
even mijn bloeddruk te controleren toen ik bij hem voor
controle was. Fout; dat behoort niet tot zijn specialisme en
dus werd ik met een vriendelijke glimlach verwezen naar de
huisarts.
Wat voor ziekenhuizen geldt, geldt ook voor
‘gewone’ bedrijven. We zeggen ‘de klant staat centraal’ maar
kan dat wel? We kennen protocollen, al dan niet
ISO-gecertificeerd, en we kennen specialismen. In een geolied
bedrijf kennen mensen hun grenzen en weten ze waar het
specialisme van een collega begint. ‘De klant centraal?’, ja
voorzover dat past in de afspraken. Of de klant zelf het altijd
zo ervaart?
Als ik mijn bank of de post bel, draai ik
een voor mij onbekend nummer en krijg ik iemand aan de lijn die
zich wellicht helemaal niet in Nederland bevindt. Je wordt
vriendelijk geholpen, dat wel, maar dat is wat anders dan ‘de
klant centraal’. Als je een kwartier later weer belt, krijg je
iemand anders aan de lijn en ben je aan de kwaliteit van het
systeem overgeleverd of je contactpersoon nog weet wat er even
daarvoor besproken is.
In het ziekenhuis heeft de chirurg zich
driemaal aan mij voorgesteld; bij de kennismaking, voor de
operatie en bij de controle. Staat voor hem ‘de mens centraal?’
Vast wel, anders houd je het niet uit in zo’n beroep, maar bij
mij voelde dat niet zo. Anders is het bij het zaalpersoneel;
die zien de patiënt doorgaans voor een langere periode en zijn
betrokken bij het hele ziektebeeld en alles wat daarbij hoort.
Jawel, de mens staat bij hen wel degelijk centraal!
hulde!
En die buurman, hoe is het met hem?
Toevallig sprak ik hem tijdens een controle. Het ging goed.
Leverde dat contact een innige medemenselijke vriendschap op
die ook buiten het ziekenhuis voortduurde? Ik moet tot mijn
schaamte zeggen dat ik zijn naam vergeten ben. De mens
centraal? Uhhh... Misschien leest hij deze column; kan ik het
misschien goedmaken en informeren hoe het nu met hem
is.
Even voorstellen: Wim Drost
Wim Drost is directeur van het
Ontwikkelcentrum te Ede. Het Ontwikkelcentrum is
'huisuitgever' voor het groenonderwijs maar bovenal een
dienstverlener op het terrein van leermiddelen. Tot de
diensten behoren o.a. trainingen, coachings trajecten en
verbetertrajecten. Drost heeft publicaties op zijn naam
staan op het terrein van leermiddelen- ontwikkeling en
projectmatig werken.
E: w.drost@ontwikkelcentrum.nl
S: www.ontwikkelcentrum.nl
|
"De geneeskunde heeft zo'n
enorme ontwikkeling doorgemaakt dat er
nagenoeg geen gezond mens meer
is"
Aldous Huxley
|
|