14 december 2002
column onmisbaar
'U bent onmisbaar'
Maar wat moet u daarmee?
Wim Drost
Directeur van het
Ontwikkelcentrum
Het kerkhof ligt vol onmisbare
mensen', is tegeltjeswijsheid, maar toch. Het is een
uitspraak die uitlegt dat niemand onmisbaar is. Dit
druist een beetje tegen ons gevoel in want we denken
allemaal wel eens dat de wereld om ons draait. Als iemand
overlijdt dan is het gemis heel groot, maar de wereld
draait wel door. Zo moest ik op mijn trouwdag, toen ik
onderweg was van mijn ouderlijk huis naar mijn aanstaande
vrouw, wachten voor de spoorwegovergang. Dat die treinen
vandaag gewoon rijden?, dacht ik in mijn naïviteit. Dit
heeft te maken dat de (biologische) klok gewoon
doordraait, wat er ook gebeurt. Ook na de grootste ramp,
krijgen mensen na enkele uren weer honger en dorst of
moeten naar het toilet. Om te kunnen overleven moet je
dus wel iets gaan doen; eten bijvoorbeeld. En op het
moment dat je dat gaat doen, ben je alweer een stukje van
de wereld die 'gewoon' doordraait.
In mijn vakantie las ik een
schitterend boek van de schrijfster Joke Verweerd over
het verwerken van een traumatisch verleden. Een van de
hoofdpersonen verzucht: 'Ik heb jaren gedacht dat Futura
(zijn bedrijf, WD) naar mij toegroeide, maar nu twijfel
ik - Een mens is nergens zeker van.' Datzelfde gevoel
verwoordde iemand die op non-actief was gesteld door zijn
bazen. Hij vertelde dat hij zich jarenlang een slag in de
rondte had gewerkt voor het bedrijf, tot het moment dat
men (= de bazen) besloot dat hij het veld moest ruimen.
Hij voelde dat als een dolksteek in de rug; hij dacht dat
hij onmisbaar was en het middelpunt van het bedrijf, en
bleek niet meer te zijn dan een 'vervangbare manager'.
Overigens, het woord 'non-actief' is een eufemisme want
doorgaans moet de persoon in kwestie zich heel veel
moeite getroosten om een waardig afscheid te bedingen.
Hij of zij moet dikke stukken schrijven om zich te
verdedigen en zaken uit te leggen die kort daarvoor nog
voor iedereen helder waren.
Het boek van Joke Verweerd heet
Permissie ; een ouderwets woord voor toestemming
of verlof. Dat geeft de kern van het boek fraai weer; als
mensen elkaar niet toestaan een opgelopen trauma te
bespreken, hoe kan het leven dan leefbaar zijn? Het
draait door maar er mist iets, er is een onverwerkte
last. Dat geldt ook als u de titel van deze column
serieus neemt: 'U bent misbaar', maar wat doet u ermee?'
Bespreekbaar maken dus. Een onderwerp als 'Wat doen we
als ik niet meer functioneer?' is niet makkelijk en lang
niet alle bazen en collega's vinden het leuk om daarover
afspraken te maken. Maar - met permissie - wie nu niets
doet zit later met de kater en doet zichzelf te
kort.
Even voorstellen: Wim Drost
 Wim Drost is directeur van het
Ontwikkelcentrum te Ede. Het Ontwikkelcentrum is
'huisuitgever' voor het groenonderwijs maar bovenal een
dienstverlener op het terrein van leermiddelen. Tot de
diensten behoren o.a. trainingen, coachings trajecten en
verbetertrajecten. Drost heeft publicaties op zijn naam
staan op het terrein van leermiddelen- ontwikkeling en
projectmatig werken.
E: w.drost@ontwikkelcentrum.nl
S: www.ontwikkelcentrum.nl
|
"Werk alsof je
het geld niet nodig hebt, dans alsof niemand
kijkt"
|
| 
