24 april 2008
multicultureel

De allochtoon

Jacques Smeets

werkzaam bij de politie en initiator van www.deblauwediender.nl,
daarnaast auteur van diverse boeken

Wat n’ woord! Alsof je vloekt. Allemachtig nog aan toe, daar lijkt het ’n beetje op. Allah zit er ook ’n beetje in verwerkt. Een veel gebruikt woord door allochtonen, als je ze tenminste over een kam scheert met moslims. Allah is groot. De autochtoon daarentegen heeft het over God, of niet natuurlijk als het om een ongelovige gaat. Mensen schamen zich er niet voor om welke bevolkingsgroep dan ook over diezelfde kam te scheren. Alsof een autochtoon automatisch in de toon valt en een allochtoon niet, dat gevoel krijg ik bij deze gedachten. Voor wie valt een allochtoon in de toon of niet? Want als ik dit als allochtoon zou schrijven over de autochtonen heb ik het over precies hetzelfde, alleen van die andere kant bezien. Wellicht zou ik het dan hebben over het goddeloze en respectloze gedrag van veel autochtonen.

Boeken

De bezieling van een politieman Jacques Smeets Kanker, verwoesting en geneeskracht... Het jaar van de vluchtende geest   Culturele diversiteit op het werk K. v.d. Zee, J.P. v. Oudenhoven Omgaan met diversiteit Leida Schuringa

boeken >> links >>

Samen met deze ontwikkelingen kreeg het begrip allochtoon ook binnen de politieorganisaties plotseling meer betekenis. Er moesten meer allochtonen worden binnen gehaald, want de samenleving werd multicultureel, dus organisaties moesten dat ook worden. Immers, elke organisatie was toch een afspiegeling van onze samenleving, nietwaar?

Met deze ontwikkeling ontstond evenredig een soort zondebok voor zowat alles wat er fout ging binnen de samenleving en de organisaties. Hij werd gewoon gecreëerd, meestal op onderbuikgevoelens. Als politieman had ik het gemakkelijk, want ik hoefde ze maar te arresteren en op te sluiten, die buitenlanders, die voor zoveel narigheid en criminaliteit zorgden. De aantallen namen in een schrikbarend tempo toe, in de volksbuurten werden ze hier en daar een plaag. De autochtone crimineel raakte in de verdringing, de aandacht op deze groep verslapte ofschoon ook die groep in alle hevigheid was vertegenwoordigd binnen de cijfers en statistieken. De allochtone cijfers in tientallen onderzoeksrapporten werden steeds vaker vet gedrukt om maar vooral aan het volk duidelijk te maken dat daar een groot probleem lag.

Buitenlandse families lieten andere familieleden overkomen om zich hier te herenigen en samen verder te leven, kinderen werden hier geboren. Met name het gedrag van relatief veel jongeren uit die tweede en derde generatie ontwikkelde zich van vervelend en irritant naar schofferend en obstinaat, om in de jaren ’90 uit te groeien tot agressief en gewelddadig, zeker tegenover autoriteiten. Het gezag ontwikkelde zich in gelijke mate in de strijd tegen dat gedrag. Harder optreden was het adagium, zwaarder straffen en opsluiten in kampen riepen politici, die meestal niet gehinderd werden door enige kennis van zaken en tot ergernis van de mensen die dagelijks in die strijd verwikkeld waren.

Intussen zijn we aangeland in het nieuwe millennium en dit is nog geen 10 jaar oud of er wordt door de Raad van Hoofdcommissarissen openlijk geschreven dat, als politiemensen niet beter leren omgaan met allochtonen, de samenleving ernstig dreigt te ontwrichten. Radicalisering, (dreiging van) terrorisme, haat tegen buitenlanders, veroordeling van de islam en de daaraan verbonden Koran, bespotting van de profeet Mohammed en extremisme zijn de nieuwe begrippen en gedragsuitingen in het nieuwe millennium.

Ik weet niet goed wat ik met die ontwikkeling aan moet. Gedurende mijn politieloopbaan heb ik regelmatig te maken gekregen met allochtone collega’s, meestal van Turkse of Marokkaanse komaf. De band die ik met deze mensen ontwikkelde bleek hechter en opener te zijn dan die met sommige autochtone collega’s. De samenwerking verliep altijd op een gelijkwaardige, menselijke manier. Het was voor mij een voorrecht om met zulke collega’s het straatwerk in uniform te doen, een zaak bij de recherche te onderzoeken of hun te coachen gedurende hun stageperiode bij de recherche en ik voelde een afkeer ontstaan tegen collega’s die het niet konden opbrengen deze mensen als gelijkwaardig te zien.

Dat zal zeker te maken hebben gehad met mijn persoonlijke ontwikkeling, want in de vorige eeuw schold ik buitenlanders ook wel eens verrot, zeker wanneer ik een junky van buitenlandse afkomst vanuit het junkenparkje in Maastricht voor de zoveelste keer in de auto had geladen en over de grens had gezet, of hem voor de vijfde keer binnen een jaar als verdachte van een auto-inbraak in een verhoorkamer aantrof en er, ondanks de inbreng van allerlei instanties, niets wezenlijks was veranderd aan zijn gedrag. Het drong toen (nog) niet tot mij door dat het gedrag van die junky meer met mijzelf te maken had dan mij toen lief was.

Ik was mij niet bewust van m’n eigen angst voor afwijzing en dat ik die angst projecteerde op deze mensen. Ik richtte mij in die tijd sterk op de slechte omstandigheden waarin die jongeren waren opgegroeid, op hun ouders, die hun kinderen in de steek lieten of simpelweg op het asociale gedrag van die jongeren. Dat was op zich ook heel legitiem, want vrijwel iedereen in de wereld van politie en hulpverleners deed dat. De strijd tegen de overlast en de criminaliteit stond voorop en ik voelde mij daar goed bij.

Je zou maar regelmatig slachtoffer zijn van zo iemand of ouder moeten zijn van een drugsverslaafde, die jou, naast het geld uit je portemonnee, op een agressieve manier het bloed onder de nagels vandaan haalde en je geestelijk terroriseerde. Je zou maar wonen in een buurt die bijna elke dag, avond en nacht te maken had met ernstige overlast van groepen Marokkaanse jongeren, die alleen maar uit waren op de confrontatie met politie of die passanten steevast lastig vielen, jonge meisjes seksueel intimideerden en/of betastten.

vervolg van artikel:

<< Previous    [1]  2    Next >>