4 september 2009
stotteren

Wat voor veel mensen vanzelfsprekend is,
geldt niet voor... mensen die stotteren

Ingrid Del Ferro

directeur van Del Ferro-instituut in Nederland en Duitsland

Boeken

Vanzelfsprekend Vervelend dat ik stotter, maar nie... Stotteren de baas worden Spreken over stotteren Stotteren / druk 2 Therapieboek Stotteren / Volwassen... .

boeken >> links >>

Een praatje met de buurvrouw maken, even een telefoontje plegen, en zelf zoiets 'simpels' als je naam zeggen als erom gevraagd wordt… Wat voor veel mensen vanzelfsprekend is, geldt voor mensen die stotteren niet. Liever ontwijken ze deze situaties of nemen ze hun toevlucht tot allerlei trucjes om het stotteren te verbloemen. Als je niet kunt zeggen wat je wilt zeggen, kun je ook niet degene zijn die je wilt zijn.

In Nederland stotteren rond de 200.000 mensen. Over de oorzaak van stotteren is nog geen eensgezindheid. Stotteren uit zich in verschillende vormen: hoorbare symptomen zoals herhalingen, verlengingen en blokkades; zichtbare symptomen zoals meebewegingen in het gezicht of van ledematen en aan spreken gekoppelde ‘tics'. Daarnaast zijn er ook verborgen symptomen bijvoorbeeld spreekangst, stotterangst, vermijden van spreeksituaties, minderwaardig voelen, schaamte en depressies.

Problemen door stotteren

Stotteren kan leiden tot leerproblemen, verminderd presteren en psychosociale problematiek. Methoden van behandeling waren lang van psychologische aard en/of spraaktechnische aard. Onderzoek heeft echter aangetoond dat een fysiologische benadering, gericht op coördinatie van hersenen en middenrif een veelbelovend en succesvol perspectief biedt bij de behandeling van mensen die stotteren.

Leonard Del Ferro deed dertig jaar geleden een revolutionaire ontdekking op het gebied van stotteren en ontwikkelde de Del Ferro Methode. Zestien jaar geleden heeft zijn dochter, Ingrid Del Ferro, zijn visie voortgezet en uitgebouwd. In haar zojuist verschenen boek `Vanzelfsprekend` zet zij uiteen hoe desastreus het leven kan zijn voor iemand die stottert en wat voor een bevrijding het is als je weer alles kunt zeggen wat je wilt. Hierbij een citaat uit het boek:

Een aantal jaren geleden behandelde ik een meisje van dertien, dat al stotterde bij het eerste woord dat ze ooit sprak; ze was toen anderhalf. Toen al zijn haar ouders naar een logopedist gestapt. Dat meisje had dus in haar jonge leventje elf en een half jaar logopedie achter de rug. Maar ze kon bij mij op de eerste dag van haar cursus nog geen twee woorden zeggen! Zo’n meisje wil ik helpen. Ik wil haar een nieuw leven geven. Want dat doe je, als je iemand een wapen geeft om niet meer te stotteren.

Buitenstaanders onderschatten een stotterprobleem vaak verschrikkelijk. Soms zeggen ze dingen als: het is wel charmant, het past bij je. Ze hebben geen benul wat een immense pijn en ellende het met zich mee kan brengen. En de persoon die stottert, die kan het niet zeggen! Die lacht maar schaapachtig mee, als er weer eens een geintje over hem wordt gemaakt.

leven volledig veranderd

Niet meer stotteren kan het leven van mensen volledig veranderen. Dan pas kunnen ze de buitenwereld tonen wie ze zijn. Ik heb moeders gesproken die zeiden: ‘Nu pas leer ik mijn kind kennen. Nu pas kom ik erachter wat voor karakter hij echt heeft en wat er in zijn koppie omgaat.’

Maar de meest bijzondere herinnering heb ik toch wel aan de heer Tactor. Deze man was 68; hij stotterde sinds zijn derde jaar. Het had zijn leven bepaald; hij was stukadoor geworden, een beroep waarbij hij niet veel hoefde te praten, en ook in zijn privé-leven zei hij weinig. Zijn vrouw was zijn spreekbuis, die nam hij overal mee naar toe. Hij had in zijn hele leven nog nooit getelefoneerd, niet één keer. Nu had de man plotseling heel slecht nieuws gekregen. Er was kanker bij hem vastgesteld en hij zou niet lang meer te leven hebben. Plotseling realiseerde hij zich dat zijn kleinkinderen amper een herinnering aan hem zouden hebben wanneer hij overleden zou zijn; hij zei immers zelden wat en hij had hen zelfs nog nooit een verhaaltje voorgelezen. Met de dood op zijn hielen had hij nog maar één wens: zijn kleinkinderen vloeiend voorlezen uit een sprookjesboek.

uitdaging om te kunnen spreken

Toen hij voor de eerste keer bij ons op de wekelijkse cursus kwam, had hij zijn vrouw bij zich, vanzelfsprekend. Maar de keer daarop kwam de heer Tactor alleen. Hij vertelde hoe hij in zijn woonplaats aan het loket een enkele reis Amsterdam had gekocht. ‘Hoezo een enkele reis,’ grapte ik, ‘blijft u hier slapen dan?’ ‘Nee,’ zei hij, ‘maar dan heb ik straks de kans om wéér de uitdaging aan te gaan om een kaartje te kopen.’ Hij vertelde dat hij in de trein alle coupés langsging om met iedere passagier een praatje te maken, of ze dat nu op prijs stelden of niet.

Ik heb nooit iemand gezien die fanatieker was dan hij. Hij zei me: ‘Al moet ik in mijn blote billen op mijn kop in de Kalverstraat gaan staan om van het stotteren af te komen, ik dóe het!’ Meneer Tactor had geen tijd te verliezen en daarom had hij er alles voor over. Ik vertel dit verhaal vaak aan cursisten. En dan vraag ik: moet je stervende zijn om alles op alles te zetten om je stotterprobleem op te lossen? Is ieder trucje, ieder smoesje, iedere traan, niet genoeg om net zo hard te knokken als meneer Tactor?

stottervrij

Meneer Tactor was binnen zeer korte tijd stottervrij. En dus pakte hij de telefoon. En belde zijn dochter, voor het eerst in zijn leven. Hij had haar nog niets over de cursus verteld. ‘Dag lieverd, hier is je vader,’ zei hij haar. Het was voor haar een bijzonder emotioneel moment. En ze raakte nóg geëmotioneerder toen ze hoorde waarvoor hij belde. De volgende dag zat hij bij zijn dochter op de bank. Met een sprookjesboek. Zijn kleinkinderen om hem heen. Hij heeft gelukkig nog wat langer geleefd dan de artsen hadden voorspeld, en heeft dus ook langer van zijn vloeiende spraak kunnen genieten. En zijn kleinkinderen? Die weten nog steeds wie hij is.

vergelijkbare onderwerpen:
mindfulness
met biofeedback naar topprestaties
MatriXmethode bij leer- en gedragsproblemen, mentale en emotionele problemen
neurofeedback: training brainwaves
gedragspatronen: vrienden of demonen?

Even voorstellen: Ingrid del Ferro

Ingrid Del Ferro is directeur van het Del Ferro-instituut in Nederland en Duitsland. Zij is de dochter van de Amerikaanse heldentenor Len Del Ferro, grondlegger van de methode, en zet met veel passie zijn levenswerk voort. 

E: Ingrid del Ferro
S: www.delferro.nl

artikelen van auteur:
Wat voor veel mensen vanzelfsprekend is, geldt niet voor mensen die stotteren

bron:  www.menscentraal.nl