22 augustus 2008
steungroepaanpak
oplossingsgericht werken

De steungroepaanpak
interview met Sue Young

Coert Visser interviewt Sue Young

 Resp. oprichter van trainings- en adviesbureau Oplossingsgericht Veranderen en  medeoprichter van www.noam.nu en trainer in de oplossingsgerichte aanpak en trainer in de oplossingsgerichte aanpak

Halverwege de jaren negentig ontwikkelde ze de steungroepaanpak om te reageren op incidenten die te maken hadden met pesten. Later ontdekte ze hoe goed haar benadering aansloot bij oplossingsgericht denken en sinds dat moment past ze oplossingsgerichte principes toe in al haar werkgebieden. Dus … wat is de steungroepaanpak en hoe werkt hij? Is hij moeilijk toe te passen? Hoe helpt hij? Vind antwoorden op deze vragen en meer in dit interview.

Kun je uitleggen wat de steungroepaanpak is?

Kort gezegd is de steungroepaanpak een oplossingsgerichte strategie voor het oplossen van klachten over pesten, vooral in basisscholen. Ik denk dat het een goed voorbeeld is van een ‘oplossingssleutel’ (een woord van Steve de Shazer) omdat de eenvoud van deze interventie het mogelijk maakt om hem toe te passen in een brede range van omstandigheden. Het kind dat van streek is wordt geïnterviewd om uit te vinden wie hij of zij op het moment lastig vindt om mee om te gaan, welke andere kinderen in de buurt zijn als ze het moeilijk hebben en wie zijn of haar vriend is of vrienden zijn. Er wordt hem of haar niet gevraagd om informatie over wat er precies gebeurd is. Het kind wordt gerustgesteld dat dingen beter zullen beginnen te gaan en dat een groep kinderen, gekozen uit de namen die hij of zij heeft genoemd, zal worden gevraagd om te helpen.

Het kind wordt gevraagd om op te letten op alles wat beter gaat zodat hij of zij je erover kan vertellen wanneer je een tweede gesprek hebt na een week. Een steungroep van idealiter 5 tot 8 kinderen wordt gevormd uit de genoemde namen. Met deze groep wordt apart gesproken en aan hen wordt eenvoudigweg gevraagd om te helpen met als doel om het kind om wie het gaat gelukkiger te maken op school. Er wordt geen verklaring gegeven over de reden waarom het kind wellicht niet gelukkig is. Het is belangrijk dat degene die het gesprek leidt het woord ‘pesten’ helemaal niet gebruikt en probeert om welk oordeel dan ook over wat er is gebeurd te vermijden. Aan de kinderen wordt gevraagd om ideeën te bedenken van kleine dingen die zij zouden kunnen proberen en er wordt een afspraak gemaakt voor een week later om te bespreken wat ze hebben kunnen doen.

En wat gebeurt er een week later in de vervolggesprekken met het gepeste kind en in het gesprek met de steungroep?

In het vervolggesprek wordt aan het kind waar het over gaat gevraagd welke dingen beter gaan en het kind wordt geprezen voor hoe het de situatie heeft weten te hanteren. In het gesprek met de steungroep, dat daarna plaatsvindt, wordt aan de kinderen gevraagd hoe zij vinden dat het gaat en ieder kind krijgt de gelegenheid om te vertellen wat hij of zij heeft kunnen doen. Ze worden allemaal individueel bedankt voor hun hulp en dan gefeliciteerd met het groepssucces. Een week later kan nog een vervolggesprek worden gepland. Soms is het nodig om meer dan één gesprek te voeren om ervoor te zorgen dat iedere vorm van plagen of pesten – dit wordt dan meestal gedaan door een kind dat niet in de steungroep zit – volledig stopt. Maar zelden is het nodig om vijf gesprekken te voeren. Het criterium om de groep te beëindigen is dat iedereen het erover eens is dat het kind nu gelukkig is op school: het kind zelf, de leden van de groep, medewerkers van de school en de ouders.

Wat zie je als de belangrijkste kenmerken en voordelen van deze aanpak in vergelijking met andere antipest aanpakken?

Het is niet nodig dat het kind steeds maar weer vertelt wat er is gebeurd wat vaak als nadeel heeft dat het kind opnieuw getraumatiseerd en gedemoraliseerd wordt, terwijl het zich vaak al machteloos en angstig voelt om aan anderen te vertellen hoe hij of zij zich voelt. Bovendien kan het opnieuw bespreken van wat er gebeurd is deze gevoelens verder bekrachtigen. Het voelt voor het kind ook als minder riskant wanneer het niet hoeft te ‘klikken’ over andere kinderen. De meeste andere aanpakken gaan er van uit dat pesten heeft plaatsgevonden, hoewel het in de praktijk heel lastig kan zijn om dit met zekerheid vast te stellen omdat pesten vaak buiten het blikveld van volwassenen plaatsvindt. Andere kinderen die weten dat het gebeurt, melden het zelden en iedereen die beschuldigd wordt van pesten is geneigd het te ontkennen. Dus het is erg moeilijk zijn om het te ‘bewijzen’. Gelukkig is het bewijzen dat pesten heeft plaatsgevonden niet aan de orde bij deze aanpak omdat er geen aannames hoeven te worden gevormd over wat er aan de hand is. Geen van de kinderen krijgt een etiket, zoals "pestkop" of "slachtoffer" - bij de aanpak terwijl ze tegelijkertijd wel de gelegenheid krijgen om eerder gemaakte fouten goed te maken als ze dat willen. Dat geldt ook, misschien verrassenderwijs, voor het kind over wie het gaat.

vervolg van artikel:

<< Previous    [1]  2  3    Next >>