15 september 2007
Column ontmoeting
Geert Kimpen met Paulo Coelho

Paulo Coelho: "Gooi je vleugels in de wind!"

De Kabbalist meets de Alchemist
Geert Kimpen ontmoet Paulo Coelho

Geert Kimpen

auteur van de roman De Kabbalist

Stel, je hebt een schrijver die je mateloos bewondert. Bijvoorbeeld; Paulo Coelho. In momenten van vertwijfeling vind je in zijn boeken de moed om er weer voluit tegenaan te gaan. Door hem herinner je je dat elk mens op de proef gesteld wordt bij het najagen van zijn dromen. Maar ook, dat elke droom geleefd moet worden. Dat je leven een legende is. Een boek met een spannende plotlijn. Zoals het leven van die schrijver zelf leest als een avonturenroman. Dat ook hij op zijn bek gaat maar steeds weer recht krabbelt.

boeken:

De kabbalist G. Kimpen

De geheime Newton Geert Kimpen Stap voor stap van wens naar werkelijkheid kabbalist G. Kimpen

De alchemist Paulo Coelho De strijders van het licht Paulo Coelho

De Zahir Paulo Coelho

andere boeken >> links >>

Stel nu dat je een paar weken gaat herbronnen, in pakweg Portugal, na een jaar hard werken. Bovenin je koffer leg je natuurlijk zijn boeken. Zoals de zon en het water je lichaam zullen opladen, zullen zijn boeken je geest weer zuiveren. En op een van die vakantiedagen loop je chagrijnig door de straten van Lissabon. Want je was net te laat op de afspraak waar een gids je zou oppikken voor een geleide wandeling. Plots krijg je een hartstilstand. Je staat oog in oog met Paulo Coelho. Hij grijnst je toe vanuit een etalage van een boekhandel. 'Dit kan niet waar zijn.', denk je. Het is ook niet waar. Het is een zorgvuldig uitgesneden kartonnen Coelho. Vanaf dan valt het je op dat hij in elke boekenwinkel staat. Overal omringd door stapels van zijn nieuwe boek 'Veronica decides to die'. Een boekhandelaar vertelt dat hij in de stad is. Hij geeft je het nummer van de uitgeverij. Je belt en vraagt of hij lezingen geeft

"Please call me, Paulo"

'Wil je hem spreken?' vraagt zijn publiciteitsagente. Je bent stomverbaasd. 'Morgen? Om half twee?' Shit! Je kunt niet. Want dan ga je naar Fatima, de bedevaartsplek waar Maria aan drie herderskinderen verscheen. 'Overmorgen dan?' Twee dagen later schudt je hem je klamme hand in de lobby van het Tivoli-hotel. "Please call me, Paulo", zegt hij met Zuiderse zwierigheid. Zijn zachte bruine ogen nodigen je uit hem te volgen naar de lege bar. Terwijl je achter hem aan loopt en je verwondert over zijn kleine paardestaartje, stamel je "Thank you, I am Geert.” Hij biedt je een sigaret aan maar genereus wil jij daar een sigaar tegenover stellen. Alleen, het doosje valt uit je natte handen. Als een Tai Chi meester kruipt Coelho sierlijk over de grond om jouw sigaartjes te verzamelen. Je denkt: 'Shit! De man, die wereldwijd goed is voor alleen al 30 miljoen verkochte boeken van zijn hit De Alchemist, zit geknield aan je stinkende vakantieschoenen!'

Hij blijft langer onder dan normaal, want zijn blik rust op je zwarte tas. "Heb je mijn boeken in het Nederlands bij je?" "Ik ken geen Portugees.", verontschuldig je je. "Ik zou ze willen tekenen." Hij is gek, denk je. Hij vist een beduimeld exemplaar van 'De weg naar het zwaard' uit je tas en liefkoost het. "Ken je die boekhandel in Amsterdam? Op het eind van een straat, op een hoek. Er staat een standbeeld." Je roept met veel te luide stem "Atheneum!" "Ja!" Trots wis je het zweet van je voorhoofd. "Daar kwam ik regelmatig toen ik in Amsterdam woonde. Ik droomde dat ooit mijn boeken daar te koop zouden zijn.

spiritueel gezoek

Enkele jaren terug was het zover. Mijn boeken stonden daar in de rekken. En nu heb jij ze gewoon bij je..." "Er staan er nog hoor...", probeer je een grapje te maken. Hij lacht als een roofdier en sluit dan zijn ogen. Zijn gedachten glijden twintig jaar terug in de tijd. "Singel 83. Het Brouwershotel. Een van de oudste hotels van Amsterdam. Ik vervloekte mijn hele spirituele gezoek. Als God bestaat dan moet hij in elk geval niet bij mij zijn, dacht ik. Ik was het zat. Het werd me te ingewikkeld. Te moeilijk. Het was januari 82. Ik was 35. Toen ontmoette ik in de coffeeshop van dat hotel mijn meester. "

J. Ritman, jubel je, inspirator van de Bilbiotheca Philosophica Hermetica, de Amsterdamse bibliotheek waar ook Umberto Eco zijn research deed voor “De Naam van de Roos”! "Nee, nee helemaal niet. Mijn meester heeft helemaal niets klassieks over zich. Hij is zo'n echte typische bestuurder van een bedrijf. Ik had van tevoren ook een heel ander beeld bij een 'meester'. Hij wil trouwens niet dat ik hem zo noem. Hij werkte voor Philips. Hij is nu enkele jaren met pensioen. Hij is een hele wijze man."

Vertel mij wat, denk je. DoorCoelho's oeuvre heen is J. ook een beetje jouw meester geworden. Je herinnert je hoe hij Coelho initieert in de Orde van R.A.M. Vroeg hij nu maar of je wist waar R.A.M. voor stond. Achteloos zou je antwoorden: 'Tuurlijk. De R staat voor rigor oftewel kracht en regnum, koninkrijk dus. De A staat voor amor, liefde en agnus, lam en de M staat natuurlijk voor misericordio, barmhartigheid en mundi, de wereld.’ Je zou, alsof je er zelf bij geweest was, herinneringen ophalen aan die avond dat Paulo ingewijd zou worden tot Meester. Maar dat feest ging mooi niet door. "Ik geloofde toen dat je aan de ene kant uitverkorenen had en aan de andere kant, nou ja, de rest zeg maar. Ja, ik had nogal een elitaire blik op de wereld."

pelgrimstocht

Paulo had dan ook het zwaard moeten weigeren toen J. het hem aanbood in het ritueel. Toen Paulo integendeel gretig zijn handen uitstak, stampte J. het uit zijn handen. Het ritueel werd afgelast. J. gaf hem toen een opdracht die zijn leven zou veranderen. "J. stuurde me op pelgrimstocht naar Santiago de Compostela. Daar leerde ik dat de wijsheid niet ergens in het hogere gezocht moet worden. De wijsheid is te vinden in het gewone leven tussen de gewone mensen. Ik leerde daar om die tekenen te herkennen die dagelijks op je pad komen. Tijdens die pelgrimstocht ben ik veranderd. Dat kwam omdat ik me zelf toestond om te veranderen. J. had gelijk toen hij zei: 'In die pelgrimstocht zal je het leven zelf ervaren en dat is waar het om gaat, ervaring. Dat kun je niet leren op academisch niveau.' Na Santiago was ik bereid te betalen voor mijn dromen. Eindelijk geloofde ik dat ze mogelijk waren."

Hij bladert door 'De weg van het zwaard' waar hij zijn tocht in beschrijft. 'Don't ever follow the manual', schrijft hij er voor jou in. Met dit 'dagboek van een magiër' debuteerde hij op 40 jarige leeftijd. "Je kunt niet geloven hoe lang het geduurd heeft voor dit boek begon te lopen. Of neem nu deze..."

vervolg van artikel:

<< Previous    [1]  2  3    Next >>